సుందరకాండము – భాగము – 6

 

సుందరకాండము – భాగము – 6

 

ఈ కాండములో సర్గ సంఖ్య	శ్లోకములు	శ్లోకముల సంఖ్య	ఈ కాండములో స్వీకరించిన మొత్తము శ్లోకములు
18	తథా విప్రేక్షమాణస్య వనం పుష్పితపాదపమ్ | విచిన్వతశ్చ వైదేహీం కిం చిచ్ఛేషా నిశాభవత్ || ౧|| షడఙ్గవేదవిదుషాం క్రతుప్రవరయాజినామ్ | శుశ్రావ బ్రహ్మఘోషాంశ్చ విరాత్రే బ్రహ్మరక్షసామ్ || ౨|| అథ మఙ్గలవాదిత్రైః శబ్దైః శ్రోత్రమనోహరైః | ప్రాబోధ్యత మహాబాహుర్దశగ్రీవో మహాబలః || ౩|| విబుధ్య తు యథాకాలం రాక్షసేన్ద్రః ప్రతావపాన్ | స్రస్తమాల్యామ్బరధరో వైదేహీమ్ అన్వచిన్తయత్ || ౪|| భృశం నియుక్తస్తస్యాం చ మదనేన మదోత్కటః | న స తం రాక్షసః కామం శశాకాత్మని గూహితుమ్ || ౫|| స సర్వాభరణైర్యుక్తో బిభ్రచ్ఛ్రియమనుత్తమామ్ | తాం నగైర్వివిధైర్జుష్టాం సర్వపుష్పఫలోపగైః || ౬|| వృతాం పుష్కరిణీభిశ్చ నానాపుష్పోపశోభితామ్ | సదామదైశ్చ విహగైర్విచిత్రాం పరమాద్భుతామ్ || ౭|| ఈహామృగైశ్చ వివిధైశ్వృతాం దృష్టిమనోహరైః | వీథీః సమ్ప్రేక్షమాణశ్చ మణికాఞ్చనతోరణాః || ౮|| నానామృగగణాకీర్ణాం ఫలైః ప్రపతితైర్వృతామ్ | అశోకవనికామేవ ప్రావిశత్సన్తతద్రుమామ్ || ౯|| అఙ్గనాశతమాత్రం తు తం వ్రజన్తమనువ్రజత్ | మహేన్ద్రమివ పౌలస్త్యం దేవగన్ధర్వయోషితః || ౧౦|| దీపికాః కాఞ్చనీః కాశ్చిజ్జగృహుస్తత్ర యోషితః | బాలవ్యజనహస్తాశ్చ తాలవృన్తాని చాపరాః || ౧౧|| కాఞ్చనైరపి భృఙ్గారైర్జహ్రుః సలిలమగ్రతః | మణ్డలాగ్రానసీంశ్చైవ గృహ్యాన్యాః పృష్ఠతో యయుః || ౧౨|| కా చిద్రత్నమయీం పాత్రీం పూర్ణాం పానస్య భామినీ | దక్షిణా దక్షిణేనైవ తదా జగ్రాహ పాణినా || ౧౩|| రాజహంసప్రతీకాశం ఛత్రం పూర్ణశశిప్రభమ్ | సౌవర్ణదణ్డమపరా గృహీత్వా పృష్ఠతో యయౌ || ౧౪|| నిద్రామదపరీతాక్ష్యో రావణస్యోత్తమస్త్రియః | అనుజగ్ముః పతిం వీరం ఘనం విద్యుల్లతా ఇవ || ౧౫|| తతః కాఞ్చీనినాదం చ నూపురాణాం చ నిఃస్వనమ్ | శుశ్రావ పరమస్త్రీణాం స కపిర్మారుతాత్మజః || ౧౬|| తం చాప్రతిమకర్మాణమచిన్త్యబలపౌరుషమ్ | ద్వారదేశమనుప్రాప్తం దదర్శ హనుమాన్కపిః || ౧౭|| దీపికాభిరనేకాభిః సమన్తాదవభాసితమ్ | గన్ధతైలావసిక్తాభిర్ధ్రియమాణాభిరగ్రతః || ౧౮|| కామదర్పమదైర్యుక్తం జిహ్మతామ్రాయతేక్షణమ్ | సమక్షమివ కన్దర్పమపవిద్ధ శరాసనమ్ || ౧౯|| మథితామృతఫేనాభమరజో వస్త్రముత్తమమ్ | సలీలమనుకర్షన్తం విముక్తం సక్తమఙ్గదే || ౨౦|| తం పత్రవిటపే లీనః పత్రపుష్పఘనావృతః | సమీపముపసఙ్క్రాన్తం నిధ్యాతుముపచక్రమే || ౨౧|| అవేక్షమాణశ్చ తతో దదర్శ కపికుఞ్జరః | రూపయౌవనసమ్పన్నా రావణస్య వరస్త్రియః || ౨౨|| తాభిః పరివృతో రాజా సురూపాభిర్మహాయశాః | తన్మృగద్విజసఙ్ఘుష్టం ప్రవిష్టః ప్రమదావనమ్ || ౨౩|| క్షీబో విచిత్రాభరణః శఙ్కుకర్ణో మహాబలః | తేన విశ్రవసః పుత్రః స దృష్టో రాక్షసాధిపః || ౨౪|| వృతః పరమనారీభిస్తారాభిరివ చన్ద్రమాః | తం దదర్శ మహాతేజాస్తేజోవన్తం మహాకపిః || ౨౫|| రావణోఽయం మహాబాహురితి సఞ్చిన్త్య వానరః | అవప్లుతో మహాతేజా హనూమాన్మారుతాత్మజః || ౨౬|| స తథాప్యుగ్రతేజాః సన్నిర్ధూతస్తస్య తేజసా | పత్రగుహ్యాన్తరే సక్తో హనూమాన్సంవృతోఽభవత్ || ౨౭|| స తామసితకేశాన్తాం సుశ్రోణీం సంహతస్తనీమ్ | దిదృక్షురసితాపాఙ్గీముపావర్తత రావణః || ౨౮||	28	291
వానరుడైన హనుమంతుడు ఈ విధంగా పూలు పూసిన చెట్లతో నిండిన ఆ తోటను నిశితంగా పరిశీలిస్తూ, వైదేహి కోసం వెతుకుతుండగా, రాత్రి భాగం చాలా కొద్దిగా మాత్రమే మిగిలి ఉంది. తెల్లవారేందుకు ముందున్న ఆ చివరి జాములో (విరాత్రే), వేదాల యొక్క ఆరు అంగాలలో (శిక్ష, కల్పం, వ్యాకరణం, నిరుక్తం, ఛందస్సు, జ్యోతిషం) నిపుణులు, నిరంతరం శ్రేష్ఠమైన యజ్ఞయాగాదులను నిర్వర్తించే బ్రహ్మరాక్షసుల (విద్వాంసులైన రాక్షసుల) వేదపఠన ధ్వనిని (బ్రహ్మఘోషను) ఆయన విన్నాడు. ఆ తర్వాత, వినసొంపైన మంగళకరమైన వాయిద్య ధ్వనులు మరియు మధుర గానాలతో, మహాబాహువుడు, అమిత పరాక్రమవంతుడైన ఆ దశాస్యుడు (పది తలల రాక్షస రాజు రావణుడు) మేల్కొన్నాడు.  తనకు అలవాటైన సమయానికే నిద్రలేచిన ఆ మహా తేజోవంతుడైన రాక్షస రాజు, పక్కకు జారిన తన పూలదండలను, వస్త్రాలను సరిచేసుకుని, వెంటనే వైదేహిని (సీతను) గురించి తీవ్రంగా ఆలోచించసాగాడు. అహంకారంతో మదించి, మన్మథుని (కామదేవుని) ప్రేరణకు పూర్తిగా లోనైన ఆ రాక్షసుడు, తనలో ఉప్పొంగుతున్న తీవ్రమైన కామవాంఛను ఏమాత్రం దాచుకోలేకపోయాడు, అణచుకోలేకపోయాడు.  సమస్త ఆభరణాలతో అలంకరించుకుని, సాటిలేని రాజఠీవితో ప్రకాశిస్తూ ఆయన అశోకవనంలోకి ప్రవేశించాడు. బంగారం, రత్నాలు పొదిగిన తోరణాలతో అలరారుతున్న పొడవైన మార్గాల వెంబడి చూస్తూ, ఆయన నిరంతరం పచ్చదనంతో విరాజిల్లే ఆ వనంలో ముందుకు సాగాడు. ఆ వనం పూలు, పండ్ల బరువుకు వంగిపోయిన వైవిధ్యమైన చెట్లతో నిండి, అందమైన పద్మ సరస్సులతో శోభిల్లుతూ, ఎల్లప్పుడూ సంతోషంగా ఉండే పక్షుల కలరవాలతో మరియు కళ్లను ఆకట్టుకునే కృత్రిమ జంతువుల రూపాలతో అలరారుతోంది. పౌలస్త్యుడు (పులస్త్య బ్రహ్మ మనుమడైన రావణుడు) ముందుకు నడుస్తుండగా, మహేంద్రుని (ఇంద్రుని) అనుసరించే అప్సరసలు, గంధర్వ కన్యల వలె సరిగ్గా వందమంది రూపవతులైన స్త్రీల పరివారం ఆయనను అనుసరించింది. ఆ స్త్రీలలో కొందరు ఆయనకు ముందు భాగంలో బంగారు దీపాలను పట్టుకుని నడువగా, కొందరు చేతుల్లో రాజరికం ఉట్టిపడే చామరాలను ధరించారు, మరికొందరు తాటి ఆకులతో చేసిన విసనకర్రలను పట్టుకున్నారు. కొందరు బంగారు కలశాలలో నీటిని మోస్తూ ముందు నడువగా, మరికొందరు కత్తులను, కరవాలాలను పట్టుకుని ఆయనను వెన్నంటి నడిచారు. ఒక సుందరమైన, చతురత గల స్త్రీ నవరత్నాలు పొదిగిన ఒక విలువైన పాత్రలో అంచుల దాకా నిండిన మత్తు కలిగించే మద్యమును తన కుడిచేతితో ఎంతో జాగ్రత్తగా పట్టుకుని నడిచింది. మరొక స్త్రీ తెల్లటి హంస వలె ఉంటూ, పూర్ణచంద్రుని కాంతితో మెరిసిపోయే రాజఛత్రాన్ని (శ్వేతఛత్రాన్ని) బంగారు దండంపై పైకెత్తి పట్టుకుని ఆయన వెనుక నడిచింది. నిద్రమత్తుతో, మద్యపు మత్తుతో కళ్లు భారమై తూలుతుండగా, రావణుడి పట్టపురాణులు, ఒక భారీ నల్లని మేఘాన్ని వెంబడించే మెరుపు తీగల వరుసల వలె తమ వీరుడైన భర్తను అనుసరించారు. వాయుపుత్రుడైన వానరుడు హనుమంతుడు అప్పుడు ఆ ఉత్తమ స్త్రీల యొక్క మొలనూళ్ల మధురమైన రవళులను, అందెల గలగలలను విన్నాడు. సాటిలేని పనులు చేయగలవాడు, ఊహించశక్యం కాని బలం, పరాక్రమం గలవాడైన ఆ రాక్షస రాజు వనద్వారం వద్దకు చేరుకోవడాన్ని హనుమంతుడు కన్నులారా చూశాడు. ఆయనకు ముందు నడుస్తున్న పరిచారకులు పైకెత్తి పట్టుకున్న, సుగంధ తైలాలతో వెలిగే అనేక బంగారు దివిటీల (మెరకల) వెలుతురుతో ఆ రాక్షస రాజు నలువైపులా ప్రకాశిస్తున్నాడు.  కామగర్వంతో, అహంకారంతో నిండిన ఆయన పొడవైన, రాగి రంగు కళ్లు వంకర చూపులను విసురుతున్నాయి. ఆయన చేతిలో విల్లు లేడే కానీ, సాక్షాత్తు మూర్తీభవించిన కామదేవునిలా (మన్మథునిలా) ఉన్నాడు. కవ్వించిన అమృతపు నురుగు వలె తెల్లగా ఉండి, తన భుజం నుండి జారిపోతున్న అమూల్యమైన, పవిత్రమైన ఉత్తరీయాన్ని, తన బంగారు భుజకీర్తికి తగులుకునేలా ఆయన ఎంతో విలాసంగా లాగుతూ నడిచాడు. ఆకుల కొమ్మల మధ్య సురక్షితంగా దాగి, దట్టమైన ఆకులు, పూల గుబురులతో పూర్తిగా కప్పబడిన హనుమంతుడు, తన వైపునకు వస్తున్న ఆ రాక్షస రాజును నిశితంగా చూడసాగాడు.  పైనుండి కిందికి చూస్తూ, వానర గజమైన హనుమంతుడు యవ్వనం, సౌందర్యంతో సమృద్ధిగా ఉన్న రావణుడి ప్రియ పత్నులను చూశాడు. అసాధారణ సౌందర్యవతులైన ఆ స్త్రీలతో చుట్టూ ముట్టబడి, పక్షులు, జంతువుల ధ్వనులతో ప్రతిధ్వనిస్తున్న ఆ ప్రమోదవనంలోకి ఆ ప్రసిద్ధ రాజు ప్రవేశించాడు. విశ్రవసు మహర్షి కుమారుడు, మహా శక్తిమంతుడైన ఆ రాక్షస రాజు అద్భుతమైన ఆభరణాలు ధరించి, మత్తులో ఉండి, నిక్కబొడుచుకున్న (పదునైన) చెవులను కలిగి ఉండటాన్ని హనుమంతుడు చూశాడు. నక్షత్రాల మధ్య ఉన్న చంద్రుని వలె, ఉత్తమ స్త్రీల మధ్య ఉన్న ఆ గంభీరమైన రాజును మహా తేజోవంతుడైన ఆ వానరుడు తేరిపార చూశాడు. "ఈమెను అపహరించిన మహాబాహువుడైన రావణుడు నిశ్చయముగా వీడే" అని ఖచ్చితంగా గ్రహించి, వాయుపుత్రుడు, మహా తేజోవంతుడైన హనుమంతుడు పైనుండి నిశితంగా గమనించడానికి సిద్ధమయ్యాడు. హనుమంతుడు స్వయంగా అత్యంత భయంకరమైన తేజస్సును కలిగి ఉన్నప్పటికీ, ఆ రాక్షస రాజు యొక్క తీవ్రమైన, కళ్లు మిరమిట్లు గొలిపే రాజసానికి ఒక్క క్షణం పాటు నిశ్చేష్టుడయ్యాడు. ఆయన ఎవరికీ కనిపించకుండా, దట్టమైన ఆకుల చాటున మరింతగా ఒదిగిపోయి దాక్కున్నాడు. అప్పుడు రావణుడు, నల్లని పొడవైన కేశాలు, అందమైన నిరుపమ నడుము, చక్కని వక్షస్థలము కలిగి, నల్లని కళ్లతో అలరారుతున్న ఆ దేవిని (సీతను) దర్శించాలనే తీవ్రమైన కాంక్షతో నేరుగా ఆమె వైపునకే నడిచాడు.

ఇత్యార్షే శ్రీ మూల రామాయణే సుందరకాండే  షష్ఠ: భాగ: